|
De Belgische gemoedelijkheid straalt er af. Van zijn koffie met lekkers, van de kamer met Mechelse meubelen (van opa) en van de klank en intonatie van zijn stem. Pastoor Goris heeft niet anders geweten dan dat hij geroepen is. Geen spectaculaire geloofservaringen, geen grootse bekeringen waar je jaloers op zou kunnen worden. Zo klein als hij zich herinnert ging hij met moeder naar de kerk. Werd misdienaar onder bezielende pastoors, gelukkig ook samen met wat leeftijdsgenootjes. Leren orgel spelen hoorde daar bij. Je thuis voelen in de kerk. En het ging nooit over.
Hij blijkt een gemakkelijke prater, af en toe wring ik me er tussen met mijn vragen om bij de mens Johan Goris te blijven. Sporten? Hij kijkt me aan alsof ik vloek. Hij herinnert zich dat hij vorig jaar heeft beloofd aan zijn kerkgangers om de klokken te luiden als Nederland wereldkampioen zou worden (“Het was toch wereldkampioenschap hè?”) Sinds die tijd heeft hij dat woord voetbal niet meer in zijn mond gehad. Tot grote teleurstelling van vader Goris, die sportverzorger is van wielrenners. “Mijn vader vroeg me: Wat doe je als ik een mooie toerfiets voor je koop?” “Dan rij ik op die fiets naar de eerste beste rijwielhandelaar om ze te verkopen!” De fiets kwam er uiteraard niet.
Hoe hij gezond blijft is ook helder uitgelegd. Voor hij naar Aalst kwam is hij 15 kg afgevallen. “Ik kon een glaasje wijn op mijn buik zetten zonder dat het omviel, nee ik was goed voorbereid op het pastoorschap.” Een strakke discipline houdt hem slank. Alleen de Belgische friettent vlak bij zijn ouders slijt eens per week een portie aan de pastoor. “Al ben ik daar nog zo laat, er wordt altijd op gerekend dat ik kom.” Bij huisbezoeken stelt hij dus teleur door niet te eten van de speciaal ingeslagen pralinekes en andere Bourgondische lekkernijen.
“Je kunt op drie manieren bij God uitkomen: door het Goede, door het Ware en door het Schone. Ik denk dat het Schone in de toekomst het belangrijkste zal blijken. Op die manier heb je niet zoveel woorden nodig. Veel jonge mensen hebben die woorden niet geleerd. Volgens mij zijn er weinig mensen die niet geloven. Er zijn heel veel zoekende mensen. Via de weg van het Schone, zouden die God kunnen vinden. Het meest ontoegankelijk ervaar ik de mensen die onverschillig zijn over het geloof, die laatste groep vind ik het moeilijkste.”
Omdat Antwerpen geen seminaristen had en Brugge veel verder weg was van thuis, is hij in Den Bosch terechtgekomen. En omdat hij daar alle seminaristen leerde kennen, is hij in Nederland blijven hangen. Verschillen? Die zijn er veel. “De Nederlanders zijn veel directer, voor ons Belgen komt dat brutaal over, maar ik weet inmiddels dat het zo niet wordt bedoeld. Zo'n directheid heeft ook zijn voordelen. Als gij met liefde spreekt over kerk en geloof, het goede voor ogen houdt, dan moogt ge gerust kritisch zijn.”
Pastoor Goris hoort vaak terug dat zijn geduld gewaardeerd wordt. “Ik denk ook wel dat ik geduldig ben, als je dat over je zelf mag zeggen.”
Italiaans eten, Bach en de klassieken. “Toen het Kruidvat die boxen met klassieke CD's uitgaf, heb ik die aangeschaft. Ben inmiddels drie cd's kwijt, uitgeleend, maar ik weet niet meer aan wie.”
Als je over tien jaar terug kijkt op je pastoorschap van Noord Eindhoven. Welke goede tips heeft je 'Ik van dat moment' dan voor de komende periode? Het valt even stil, maar voor een filosoof moet zo'n vraag te doen zijn. “Dan zal ik mezelf vertellen dat ik op tijd rust moet nemen, en niet moet wachten tot ik weer een aanval krijg van astmatische bronchitis. Dan zal ik mijzelf nog eens uitleggen dat het kerkhof vol ligt met mensen die niet gemist konden worden en de wereld toch doordraait. “
Wat hebt u nodig voor die rust? “Een eigen privé gedeelte in de pastorie. Het zou niet juist zijn om op vakantie te moeten gaan voor je rust. Een deel van de pastorie is voor mijzelf. Daar wil ik me graag terug kunnen trekken. Genieten van de bloemen in de tuin, hun geur. Boeken lezen, er liggen er nog genoeg te wachten. Niets hoeven en dat dan thuis mogen doen.” “Als ik 's avonds naar bed ga, zeg ik tegen alle zorgen dat ze aan de andere kant van de deur moeten wachten. Als ik dan lekker geslapen heb en opsta, dan zijn ze meestal weg. Alleen bij een uitvaart van een kind, dan plan ik mijn dag verder vrij. Daar heb ik meer tijd voor nodig om los te laten.”
Als u vooruit kijkt? “Toen ik 12 jaar geleden in Aalst kwam, had ik een volle bos met zwart haar. Nu ben ik grijs, bijna kaal en heb een bril nodig. Over tien jaar misschien een hoorapparaat er bij? Glimlachend kijkt hij me aan en de kwinkslag landt meteen weer in serieuze gemoedelijkheid: “Ik hoop oprecht dat de medewerkers en parochianen over de grenzen van hun eigen religieuze winkeltje zullen kijken. Dan zullen ze ervaren dat de andere winkeltjes dezelfde problemen hebben. Dat we samen sterker staan naar de buitenwacht en dat we elkaar zullen versterken in ons geloof. Ik hoop echt dat dat gebeurt. Eigenlijk hetzelfde wat nu binnen de parochies gebeurt: elk werkgroepje heeft zijn eigen terreintje. Als je dat kunt overstijgen om er samen voor de parochie te zijn, dan ontstaat gemeenschap. Ik hoop dat dit op een niveau hoger ook zal kunnen. Met de nodige zelfspot en wat humor daarbij komen we het verste. “ | 
